Szczegóły

16.05.2026

Ewangelia (Mt 28, 16-20)

Dzisiejsza Ewangelia przypomina nam, że Jezus ma władzę nad całym światem i nigdy nie zostawia swoich uczniów samych. Posyła ich, aby głosili dobrą nowinę wszystkim narodom i uczyli ludzi miłości oraz wiary. Uczniowie mimo swoich wątpliwości zaufali Jezusowi i wypełnili Jego polecenie. Także my jesteśmy zaproszeni do dawania świadectwa wiary w codziennym życiu. Słowa Jezusa: „Ja jestem z wami przez wszystkie dni” dają nam nadzieję i poczucie bezpieczeństwa.

Zastanów się:
 1. Czy wierzę, że Jezus jest obecny w moim codziennym życiu?
 2. W jakich sytuacjach mam trudność, by zaufać Jezusowi?

Mariusz Makuch

Szczegóły

09.05.2026

Ewangelia (J 14, 15-21)

Jezus przypomina swoim uczniom, że prawdziwa miłość do Niego wyraża się w zachowywaniu Jego przykazań. Obiecuje także zesłanie Ducha Świętego – Parakleta, który będzie prowadził wierzących i umacniał ich w prawdzie. Chrystus zapewnia, że nigdy nie zostawi swoich uczniów samych i zawsze będzie obecny pośród nich. Dzięki wierze i miłości człowiek może żyć w bliskiej relacji z Bogiem oraz doświadczać Jego obecności każdego dnia. Ewangelia uczy nas, że posłuszeństwo Bogu i życie według Jego słów prowadzi do prawdziwej jedności z Jezusem.

Zastanów się:
W jaki sposób możemy okazywać Jezusowi miłość w codziennym życiu?

Mariusz Makuch

Szczegóły

05.12.2025

Pierwsze czytanie (Iz 11, 1-10)

Dziś prorok Izajasz opisuje w pierwszym czytaniu piękną wizję idealnego, bezpiecznego świata, pełnego pokoju i miłości. Jakże cudownie to brzmi, zwłaszcza gdy w naszym życiu ciągle słyszymy o wojnach i przestępstwach. Co ciekawe, ten tekst powstał najprawdopodobniej około 600–700 lat przed naszą erą, wiele lat po śmierci króla Dawida, którego ojcem był wspomniany Jesse. Jest więc to proroctwo, które musiało czekać ponad pół tysiąca lat na realizację. A jednak się spełniło — z rodu Dawida pochodzili Maryja i Józef, a w ich rodzinie narodził się Zbawiciel. Są więc to słowa jak najbardziej realne i możliwe do spełnienia. Jak więc ją osiągnąć?

Ta piękna wizja niemal rajskiej rzeczywistości, w której agresor i potencjalna ofiara żyją w symbiozie, jest możliwa tylko wtedy, gdy „kraj napełni się znajomością Pana, na kształt wód, które przepełniają morze”. Co to znaczy, poznać Pana i napełnić się Nim jak wodą?

Jeśli serce tęskni za pokojem, może go osiągnąć, zanurzając się w Panu, poznając Go i ufając Jego woli. Tylko wtedy nasze serca odetchną, bo "niespokojne jest serce człowieka, dopóki nie spocznie w Panu".

Prośmy dziś o taką łaskę, by pozwolić, by Bóg przeniknął każdy zakątek naszego życia, a wtedy cokolwiek będzie się działo wokół nas, nie naruszy pokoju serca zanurzonego w Nim.

Joanna i Marcin Dębowiakowie

Szczegóły

02.11.2025

Ewangelia (Łk 23, 44-46.50.52-53; 24, 1-6a) 

Dzisiejsza Ewangelia zaczyna się smutno – od śmierci Jezusa – ale kończy zapewnieniem o Jego zmartwychwstaniu. Nie powinna więc nas przerażać ani smucić, lecz napełniać radością i nadzieją, że i my kiedyś zmartwychwstaniemy.
Człowiek jednak boi się śmierci. Lęka się tego momentu i często woli o nim nie myśleć, nie przygotowując się do niego. Dlatego tak trudna bywa nagła wiadomość o pogrzebie bliskiej osoby z rodziny.

Ale czy jako chrześcijanie powinniśmy się tym aż tak zasmucać?
Zmarłym często utrudniamy drogę do wieczności naszym smutkiem, żalem, a może i brakiem przebaczenia. Równocześnie szkodzimy też sobie, pogrążając się w ponurych myślach i niepotrzebnym stresie.

Co więc możemy zrobić?
Może warto już dziś zacząć modlić się o dobre przygotowanie na śmierć i o łaskę przyjęcia sakramentów tuż przed nią.
Może warto „pozwolić zmarłym odejść” – przebaczyć im winy i zamiast smutku ofiarować modlitwę w ich intencji, bo to właśnie najbardziej im pomaga.
Możemy też zamówić Mszę świętą za zmarłych, ofiarować odpust, odmówić koronkę przed Najświętszym Sakramentem – to tylko kilka minut, a przynosi konkretną pomoc duszom w czyśćcu.

Oni bardzo potrzebują naszych modlitw i ofiar, a w zamian wspierają nas swoimi modlitwami.

Joanna i Marcin Dębowiakowie

Szczegóły

03.10.2025

Ewangelia (Łk 17, 5-10)

Jezus w dzisiejszej Ewangelii pokazuje uczniom drogę pokory w wierze. Uczniowie proszą o powiększenie wiary, a Jezus wskazuje im, że gdyby mieli choćby minimum wiary, w ich życiu działyby się ogromne cuda. Zatem prośba powinna dotyczyć nawet nie zwiększenia wiary, ile posiadania tej choćby podstawowej, maleńkiej – jak ziarnko gorczycy.

A czy ja modlę się o wiarę dla siebie, moich bliskich, a nawet dla ludzi wokół mnie (np. w pracy)? Może zamiast tego w duchu potępiam ich „pogańskie” życie, a jednocześnie sam ściągam na siebie grzech zaniedbania - że się za nich nie modlę.

Jezus pokazuje dalej, że wobec Boga jesteśmy bytem niższym – sługami nieużytecznymi. Z natury powinniśmy służyć Bogu całym sercem i całą swoją siłą, a w zamian nie oczekiwać podziękowań czy nagród. To naturalne, że byt niższy służy wyższemu, a tym bardziej – stworzenie Bogu. Tymczasem ludzkość często nie tylko nie chce służyć Bogu, ale pragnie zająć Jego miejsce. A jeśli już zdecyduje się zrobić coś „dla Boga”, traktuje to jak wielkie wyrzeczenie, za które Bóg powinien być "wdzięczny" i od razu wynagrodzić.

Czy i ja, gdy robię coś z intencją „dla Boga”, nie oczekuję od razu podziękowań i nagrody? Jezus w dzisiejszej Ewangelii uczy, że w takich sytuacjach powinniśmy uznać, iż po prostu wykonaliśmy swoje zadanie i oddaliśmy cześć Bogu.

Ponadto nigdy nie da się „zapracować” własnymi siłami na nagrodę od Boga czy Jego wdzięczność. To Bóg jako miłosierny Ojciec przyjmuje z miłością nasze minimalne wysiłki, które i tak powinny być dla nas oczywistością. Tylko dzięki łasce i przez Jezusa możemy otrzymać nagrodę od Boga.

Joanna i Marcin Dębowiakowie